Home

Ik las geen weblogs van oud-vrijwilligers. Ik maakte me geen voorstelling van het land. Van de straten, het huis, het project. Van de mensen, de cultuur en de levenswijze. Ik had ook niks om me daar een voorstelling van te maken. Iedereen kan zijn verhaal vertellen aan je. Iedereen kan zijn foto’s laten zien aan je. Iedereen kan zijn beeld geven. Maar niemand kan je het laten zien zoals jij het ziet. Hoe jij het beleeft, wat jij erbij voelt. Dat kan alleen jij. Ik.
 

Moed.
Nieuwe energie.
Vertrouwen.
Openheid.
Nieuwe gezichten.
Nieuw welkom.
Nieuw bed.
 
Het bleef bij dat bed.
De koffer nog ingepakt.
Geen eerste dag.
Geen tweede dag.
Geen derde dag.
 
Geen banden opbouwen.
Geen kindergezichtjes.
Geen teddyberen.
Geen project.
 
Soms gaan de dingen niet zoals je zou willen dat ze gaan. Nu opnieuw erg ziek te zijn in Zuid-Afrika, zet ik er een streep onder. Ik heb hier een ontzettend leuke tijd gehad en zo wil ik het ook blijven herinneren en niet dat ik het heb moeten afsluiten met een lang ziekbed. Helaas maar het is niet anders. Ik heb hier heel erg genoten, veel geleerd over culturen, verschillen tussen mensen, andere levensfasen, andere meningen, vertrouwen, openheid, flexibiliteit, jezelf blijven, leven en overleven.

Net als wanneer ik mijn straat in Port Elizabeth inreed, heet de straat aan de ene kant de rivierweg en de andere kant riverroad, in Kaapstad is het niet veel anders. Zo staat er eerst Cape Town en 300 meter later is het ineens de afslag naar Kaapstad. Misschien is het ene bord net gedrukt door een Engelstalige en de ander door een Afrikaanse.
Daar rijden we dan in Kaapstad in ons gehuurde autootje. Nu 7 dagen later kan ik best zeggen dat ik behoorlijk leer autorijden hier. De handrem wordt goed uitgetest en regelmatig staan we midden op een enorm kruispunt. Rechtdoor en het tegemoetkomende verkeer hebben een groen stoplicht en ook als je wilt afslaan is het stoplicht groen. Je moet zelf dan maar uitzoeken of je ooit echt een keer kan afslaan.

‘You go now’ is wat hij zegt als ik de klas instap en naast hem ga staan
in de kring. Bij sommige kinderen drong het pas door op de dag zelf.
Ik was trots die dag. Zo trots. We herhaalden de letters met de
kinderen die ze tot nu toe geleerd hadden. We verbaasden ons. Een
paar dagen eerder waren we nog een beetje teleurgesteld toen bijna
alle kindjes de woordjes nog amper konden schrijven of lezen. Dit
maakte alles goed. Zoveel vingers in de lucht. Zoveel trotse
gezichtjes als ik ze een complimentje gaf. Mijn laatste dag had niet
beter kunnen eindigen. We maakten t-shirts met onze kleine
kunstenaartjes. Van alle kindjes kregen we een kaart en een hele
dikke knuffel. Ook hadden ze samen een Zuid-Afrikaanse vlag gemaakt
die we verplicht in Nederland moeten ophangen. Het lied dat de locals
op het project voor ons zongen was ontroerend. En als laatste wilden

Ze lachen, ze hebben ritmegevoel en ze kunnen voetballen als geen ander. Ze kennen geen structuur. Liefde krijgen ze niet altijd van huis mee. Naarmate de weken voorbij gaan, kom je steeds meer te weten over de kinderen. Soms vertellen ze je iets in vertrouwen en soms gooien ze het er gewoon uit. Ze weten niet beter. Het gedrag kun je daardoor een plaats geven. En hoewel je nooit helemaal te weten komt hoe de thuissituatie is, is een knuffel of een paar lieve woorden op dat moment genoeg.
De cultuur en de opvoeding van de kinderen blijven punten die je elke dag weer opnieuw beleeft, waar je elke dag weer opnieuw aan moet wennen. Toch begin je dat steeds meer te begrijpen. Soms zijn dingen gewoon zo. De gezinnen leven vanuit een ander oogpunt, met andere prioriteiten en met een andere omgeving.
 

Een lege stoel.
Het eerste wat me opvalt.
Hij is er niet.
Zijn lach niet, zijn high-five niet en zijn grappen niet.
Het regent die dag.
Een reden waarom hij er niet is.
We lopen door de straten.
Straten van asfalt, van stenen, van afval.
Tussen huizen door, steegjes in.
Ze spelen, ze dansen en ze roepen naar ons.
Ze zwaaien en steken hun duim omhoog.
Een kind zit op het stoepje voor het huis.
Hij kijkt voor zich uit.
Hij staart naar zijn voeten.
Voeten zonder schoenen.
Leegte, verveling en elke minuut wordt meer beleefd dan ik ooit zal doen.
Hij pakt een steen en schuift ermee over de grond.
Zijn hoofd hangend op zijn knieen. Zijn voeten zet hij iets uit elkaar.
Zijn gele shirt vloekt met zijn paarse korte broek.
Onze stemmen doen hem opkijken.

Eindelijk weer helemaal op de been en vol goede moed weer naar het project. Vandaag hebben we een excursie met de kinderen. De bioscoop. Hoewel wij in Nederland onze vraagtekens daarbij kunnen hebben, is het voor de kinderen hier echt geweldig. We vertrekken met 24 mensen in een taxibusje. Kinderen op schoot, muziek aan en de ogen uit kijken in een totaal andere wereld waar we doorheen gaan met de kinderen. Ze lezen de namen van de winkels, ze wijzen naar alles. ‘Look, look’. We lopen eerst door een winkelcentrum. Voetbalschoenen, kleren, gouden en zilveren horloges, speelgoed en telefoons. De neuzen staan tegen de ruiten gedrukt. Te laat voor de film, natuurlijk en zonder popcorn, wat niet kan hier, zien sommige kinderen voor het eerst een bioscoopscherm. Hij zit op mijn schoot met zijn voeten om mijn benen gedraaid en mijn handen vasthoudend. Bij elk spannend muziekje verkrampen zijn spieren en houdt hij zijn handen voor zijn ogen.

Zaterdagmiddag gingen we dan op weg naar Addo. Een olifantenpark in de buurt van Port Elizabeth. We hadden het goedkoopste hostel in de buurt geboekt omdat we een nacht- en een dagsafari wilde doen. Het hostel bleek een paradijsje. Afgelegen en met een prachtige tuin, stonden verspreidt kleine huisjes die aangekleed waren als een soort grootmoedershuisjes. Bij de nachtsafari zaten we in een enorme ‘Jeep’ met twee jongens die dronken waren en hun ogen bijna of niet open konden houden. De ene jongen droomde waarschijnlijk over de olifanten. We hoefden niet lang te wachten of we zagen de eerste olifant. Hij was niet heel erg gecharmeerd van onze aanblikken en liet liever zijn achterwerk zien. Voor het eerst een stekelvarken gezien die als een soort bosje over de weg ging en de springbeesten bleven mij ook wel bij.

Sommige ervaringen en belevenissen zul je nooit in woorden kunnen omschrijven. Zo ook de tour door de Townships. Onze begeleidster die zelf voor een jaar in een Township heeft gewoond neemt ons mee. We rijden door verschillende wijken en hier en daar stoppen we en lopen door de straatjes. Mensen zijn vriendelijk, blij en nieuwsgierig. Ze begroeten ons en we praten met verschillende mensen. Je merkt de cultuurverschillen maar ondanks dat kun je leuke gesprekken met ze voeren. Een van de vrouwen moet lachen om mijn blanke huid. Ze liggen op dekens in de schaduw. Het is die dag erg warm. Kinderen zwaaien of steken hun duim omhoog. Mensen zien ons als gelijken en houden niet gelijk hun hand omhoog. Dat is iets wat erg verandert is in de wijken. Ze leven bij dag en zijn erg trots op wat ze hebben. In Port Elizabeth zie je duidelijk dat de gemeente wel wat doet voor de mensen. Er zijn duizenden stenen huisjes gebouwd.

Het was te verwachten. Vorig een vliegtuig voor mij teruggekomen, nu totaal 15 uur moeten wachten op vliegtuigen. In Egypte begon het. Vlucht delayed. Dan begint het proces. Verhaal halen, op je strepen staan en afgezet worden met een bon om te gaan eten. Helaas duurt eten geen 8 uur. Dus daar zit je midden in de nacht op het vliegveld van Cairo. De hoofdstad van Egypte maar het was er niet van af te zien aan het vliegveld.

Gelukkig hielpen de grenzeloos verliefd verhalen mij om wakker te blijven. Hij uit Mozambique en zij uit Elspeet. Ze waren voor drie maanden in Nederland. Voor haar familie. Maar ze zou nooit meer in Nederland kunnen wonen. De andere tortelduifjes wonen nu acht jaar in Amsterdam waar zij nog steeds niet gewend is. Ze komt uit Durban, waar hij afstudeerde. Ze geeft me een lijst vol adressen en tips die mijn verblijf in Durban straks in ieder geval niet saai maakt.

In gedachten eigenlijk al weer de nieuwe werkjes voor de kleuters aan het bedenken zoals elke vrijdagmiddag. Ik kan me beter gaan bezig houden met mijn koffer inpakken die nog steeds niet echt gevuld is. Raar om morgen gewoon voor drie maanden Nederland te verlaten en iets totaal anders te gaan doen.

Na een week vol afscheid, eindelijk echt gaan. Ik ben zo benieuwd wat me te wachten staat. In ieder geval een ontzettend onvergetelijke ervaring en veel nieuwe dingen.

Dag lieve kinderen. Dag vrienden en familie. Dag lieve kleutertjes en ouders. Dag lieve collega's. Na een ontzettend leuke, fijne en leerzame tijd sluit ik die af voor mijn nieuwe avontuur. Dank je wel voor alle gelukwensen! Ik ga er wat moois van maken!

Jullie horen snel weer van mij. Ben benieuwd hoeveel vliegtuigen er dit keer voor mij terug komen naar de gate.....

Veel liefs Irene

Het lijkt wel of je je hele leven vastlegt om te kunnen vertrekken. Ik dacht dat ik het meeste werk gedaan had door de vliegtickets te boeken maar dat was nog maar een klein begin.

Het komt dichtbij. Vandaag nog 43 dagen. Dat is nog maar een paar weken. En een paar weken gaan snel.

Eergisteren inentingen gehaald. Die vrouw zei nog, nu begint het echt. En dat is ook wel zo. Nu je je bezig gaat houden met je veiligheid daar zit je er al bijna voor je gevoel.

Het is een raar gevoel om niet te weten wat je precies te wachten staat. Je weet niet wat je kunt verwachten en eigenlijk of het het wel is wat je al zo lang graag wilde.